quinta-feira, 27 de novembro de 2008

De quem é este poema?

XEITEIROS DO SUR

Os últimos xeiteiros
en partir
—os do sur—
tremosos
e mesmo taciturnos
perdíanse no ocaso amargo das miradas

Atrás,
como nos días da fatal ausencia,
quedaban
a mornura do fogar
e a calma
dun regazo octoxenario

Sol a sol
nun longo ronsel de incerteza,
como áncoras intactas
e voraces

os últimos xeiteiros
singraban novas lúas e crepúsculos

Eles sabían do mar
porque xurdiran do sal. O mar.
O mar só reflectía
as chagas dos seus dedos malferidos

Pero eles eran
os últimos xeiteiros
en partir

aqueles que, a media lúa,
algo tremosos

e armados duns remos
de pao de carballo
en cadanseu tolete

vogaban paseniño
cara as escuras
e argazosas augas
que a certeza
mostraba, taciturna,

eran o pan
—ao sur—
das súas fames

6 pingas caídas nesta terra:

Carvalhais disse...

Xeiteiro!

un xeiteiro aludido disse...

Vaia dous!!!

Anónimo disse...

Dentro dese Mar de Ausencias, que (felizmente) chegou a inundar o Francisco Añón, do 98...
Inconfundíbel.

Rosalía Fernández Rial disse...

BENQUERIDO COMANDANTE SANTOMIL:

É para min unha honra poder acceder ás novas da súa patria a través dos seus blogues, pois aínda sendo unha emigrante ilegal e sentíndome lonxe da miña terra a verdade é que fun moi ben acollida por esta República Independente.

Saúde e República, comandante.


Rosalía FR, veciña (de prestado) da República vitense...

Rosalía Fernández Rial disse...

:O

Toda unha honra!!!
En canto suceda algo de interese para a República (dentro ou fóra da miña imaxinación, non dubidarei en comunicalo).

Reitero o meu agradecemento pola integración e hospitalidade nsta República Independente...

Un saúdo.

O Garcia do Outeiro disse...

Deixêmo-lo em subcomandante, que no BAV-EP (Bloco Arredista das Veigas de Viana-Exército do Povo) tampouco hai mais rango para além de subcomandante, já que o comandante povo está por cima de nós (algo em limpo havia que tirar do EZLN, nom?

Umah aperta irmandinha