domingo, 11 de janeiro de 2009
sexta-feira, 5 de dezembro de 2008
'As academias defenden ás elites controlando a lingua'
A profesora na Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago asegura que, na súa tarefa de “control”, a RAE e as outras academias “non queren cambios, ao igual que pasa cos termos que trivializan as mulleres ou a homosexualidade”.
Tatexos, pero só dende 2001
A colaboradora de ANT explica que a acepción de tatexo nace das dificultades que tiñan os galegofalantes para falaren correctamente o idioma castelán. Mar López, da Asociación Garipano, indica que foi en 2001 cando se introduciu esta acepción de tartamudo, tras a morte do académico galego Camilo José Cela.
López tamén indica que no caso doutras linguas, como o catalán ou o castelán, o dicicionario da RAE si especifica que se trata dunha lingua romance.
Para lograr o seu obxectivo, a Asociación Garipano lanzou unha páxina web na que recolle sinaturas tanto a nivel individual como colectivo.
Para ler a nova na sua fonte original, preme aqui
Publicado às 13:30:00 5 pingas caídas nesta terra
Este texto fala de: A nosa Terra, Entrevistas, Galego, Garipano, Língua, Notícias, Opinions de fora, Real academia galega, Teresa Moure, YouTube
sexta-feira, 28 de novembro de 2008
'Cómpren cambios aínda que algúns ricos se arruínen'
O ex-líder do BNG admite que fai falta “moito valor político” no Goberno para operar tales cambios. Preguntado sobre se os dirixentes galegos teñen esa valentía, Beiras responde que os gobernantes galegos “teñen que demostrar se teñen coraxe ou non, sobre todo se teñen independencia de criterio”.
Así o declara nunha entrevista con ANT TV por mor do Foro Social Galego (FSGAL), que comeza o 5 de decembro en Compostela coa colaboración de máis de cen colectivos.
Foro Social Galego Para o político nacionalista, o FSGAL é un “acontecemento decisivo”. Beiras destaca destaca que “Galiza ten unha experiencia de organización momentos alternativos antes incluso de que se comezase a celebrar os Foros Sociais Mundiais, como é o caso de Galiza no tardofranquismo”. O único representante do país no Consello Internacional do Foro Social Mundial defende a diversidade ideolóxica do cento de colectivos que se xuntarán durante unha fin de semana no Campus Norte da USC. Na entrevista, Beiras explica que unha das causas do nacemento destes foros é as dificultades do diálogo entre o tecido social e os partidos políticos. Avaliación da resposta do bipartito Sobre as inciativas que está a tomar a Xunta contra a recesión, o catedrático de Economía da USC alerta que “as medidas que tomaron inicialmente van na liña das tomadas polos gobernos do estado e europeos; o perigo consiste en que acaben salvando aos delincuentes que crearon a crise e afogando aos cidadáns”. O ex-portavoz nacional do Bloque demanda solucións que “abran fendas” no sistema e non “poñerlle parches, darlle vitaminas, darlle antibióticos para que o capitalismo dure cen anos máis”. “Eu comprendo que un goberno ten que tomar medidas para conter a crise pero por outra banda ten que abrir liñas que vaian na dirección única posíbel que dure no tempo; e para iso fai falta moito valor, moita coraxe”, conclúe. Para ler a entrevista na sua fonte original, preme aqui
Publicado às 16:35:00 1 pingas caídas nesta terra
Este texto fala de: A nosa Terra, Entrevistas, Foro Social Galego, Notícias, Opinions de fora, Xosé Manuel Hixinio Beiras Torrado, YouTube
terça-feira, 18 de novembro de 2008
Cea Homenaxe a Marcos Valcárcel en Ourense
Polo que a min respecta, salvo ataque biolóxico ou atómico de ultimísima hora que o impida (cousa que, por outra banda e polo ben común, agardemos non ocorra) estarei acompañando ao amigo nese acto de presentación do seu novo libro, Historia de Ourense (Edicións Xerais de Galicia, 2008), a bo seguro inzado de maxisterio e sabiduría por todas partes.
Para os/as que queirades sumarvos, velaí vai máis información:
CEA HOMENAXE a MARCOS VALCÁRCEL.
Ourense, Sábado 29 de Novembro de 2008 , ás 21:00 horas, Restaurante San Miguel.
RETIRADA DE TARXETAS:
As tarxetas para a asitencia á Cea poderanse retirar en Ourense, desde o venres día 7 de novembro, en tres lugares: No Liceo, na Casa da Xuventude e no Restaurante Sanmiguel. O custo da cea é de 30 euros.
Para aquelas persoas de fóra de Ourense que queiran asistir, habilitamos unha conta de Caixa Galicia (2091 0400 88 3040045410 ) na que poden facer o ingreso desa cantidade indicando o nome do participante. Posteriomente, o mesmo día da Cea pódese retirar a tarxeta no restaurante co resgardo da transferencia.
Dada a previsión dunha nutrida concurrencia, rógase efectuar estes trámites canto antes, e en calquera caso, pecharanse as listas de asistencia o día 25 de novembro.
INVITACIÓN ABERTA:
A Cea Homenaxe está aberta a todas as persoas interesadas, polo que che pedimos fagas extensiva a invitación a quen consideres oportuno.
Unha cordial aperta e moitas grazas a todos.
César Ánsias / Xoán Fonseca / Benito Losada / José Carlos Martínez-Pedrayo
Eustaquio Puga / Xosé Ramón Quintana / Xosé Trebolle / Afonso Vázquez-Monxardín
Texto e imagem tirados da web oficial do autor galego Modesto Fraga Moure
Publicado às 15:03:00 2 pingas caídas nesta terra
Este texto fala de: Cultura, Galiza, Homenagens, Literatura galega, Marcos Valcárcel, Modesto Fraga Moure, Nacionalismo, Notícias
sábado, 8 de novembro de 2008
Já está na rede a "Asociación veciñal Polígono de Vite"
Polo de agora está em construcçom, e só tem o logotipo e algum dado da associaçom, mas em pouco tempo, será umha página oficial e en condiçons do "governo" do nosso bairro.
Publicado às 13:21:00 0 pingas caídas nesta terra
Este texto fala de: Bairro de Vite, Inaugurações, Notícias
domingo, 26 de outubro de 2008
Na imprensa falam da S.D.
Antonio Cendán. Hai vinte anos, o Compostela comezaba a triunfar. Hai dez, comezou o seu ocaso. Esta é a pequena historia dun dos equipos de fútbol que deu a capital galega.
Hai vinte anos, en Santiago ninguén falaba de fútbol. Era un deporte secundario, debido a escasa afección e a que o primeiro deporte era o baloncesto, cun equipo, o Obradoiro, que xogara varias temporadas na ACB. O deporte do balón reducíase a enfrontamentos de equipos de barrio, a SD Compostela e o Vista Alegre, que andaban a greña por ver quen tiña os dereitos de xogar no vetusto estadio de Santa Isabel.
En 1988 chegaba a presidencia do cadro albiceleste un electricista, Xosé María Caneda, que rexentaba e traballaba na súa propia empresa. Ninguén podía aventurar que aquel home, de aspecto rudo e até se pode dicir que rural, chegaría en pouco tempo a sentar na mesma mesa que persoeiros de tanto glamur deportivo coma Ramón Mendoza ou Josep Lluis Núñez.
Aos dous anos de facerse Caneda coa presidencia da SD Compostela, o equipo retorna a Segunda División B da man dun adestrador que sería crucial na súa historia, o mítico defensa lateral do Pontevedra dos anos setenta, Fernando Castro Santos. Con este ascenso á terceira categoría do fútbol estatal consolidábase coma o primeiro equipo de Santiago, pero nada máis, rachando así co ancestral enfrontamento localista que mantiña co seu eterno rival, o Vista Alegre.
Non embargante, nin os máis optimistas agardaban que o combinado compostelanista comezase unha xeira ininterrompida de éxitos que se prolongaría durante case unha década. Ao final da campaña 1990-91 o equipo dirixido por Fernando Santos xogaba a fase de ascenso a Segunda División A, cun éxito rotundo xa que conseguiría subir a categoría de prata despois de derrotar no vello estadio de Santa Isabel por tres goles a un ao Badaxoz. Era a primeira vez na historia que a capital galega tiña un equipo na segunda categoría do fútbol estatal, sendo a única cidade galega das sete grandes que nunca o tivera.
Unido a este ascenso, vai tamén o da inauguración do novo estadio, o de San Lázaro, unhas modernas instalacións deportivas con capacidade para 12.000 espectadores que en nada lembraban ao ancestral campo de Santa Isabel, que a partir daquel momento se deixaba de forma exclusiva para o Vista Alegre, o eterno rival que uns anos máis tarde se convertería no seu filial, pasando a denominarse Compostela B.
En Segunda División
A súa primeira temporada na categoría de prata non pasa desapercibida para ninguén. O “Compos” e a gran revelación da campaña 1991-92. Vence ao Celta en San Lázaro e empátalle en Balaídos. Destaca pola súa extraordinaria fortaleza coma visitante, aínda que o que gañaba fora do seu campo, perdíao na casa. Malia todo, a “esede” consegue unha clasificación envexábel para moitos, acadando a sexta posición ao remate da liga. Máis discreta é, se cabe, a súa segunda campaña. Neste ano ten coma rival ao Lugo, debutante tamén na categoría, sendo o segundo equipo da capital das Murallas que militaba nela. Os albicelestes xa non son o equipo rompedor do anterior ano, aínda así non ten problemas para manterse, aínda que cae seis postos en relación á campaña do debut.
O ascenso e a primeira división. Coincidindo co remate do ano Xacobeo, en 1993-94, acontece o mellor fito na curta historia do equipo da capital galega. Esa temporada, despois dunha dura pugna polo ascenso co Español, de José Antonio Camacho, e o Betis, estando case sempre en postos de ascenso até as últimas xornadas, o combinado de Fernando Santos consegue a terceira praza o que lle dá dereito a competir polo ascenso á primeira división. Enfrontase a dobre partido co Raio Vallecano, nos que se rexistran senllos empates. Isto provoca que haxa que xogar un terceiro partido de desempate que se disputa no Carlos Tartiere, en Oviedo. Alí, o primeiro de xuño de 1994, un magnífico “Compos” fulmina os madrileños cun contundente 3-1. Comeza a etapa do mellor Compostela da historia.
O período 1994-98 Santiago vive unha época dourada cun equipo que se fundara había algo máis de 30 anos. Aínda que o seu debut non é de todo afortunado, xa que perde coa Real Sociedade, San Lázaro axiña se converterá nun fortín. A campaña pódese cualificar de brillante, xa que elude calquera complicación cos postos de descenso ou promoción.
O exótico combinado compostelán non é ningunha comparsa que estea de paso na división de honra do fútbol español. Este feito virá avaliado ao ano seguinte, 1995-96, no que fai historia ao proclamarse subcampión de inverno, sumando 42 puntos. A segunda fase non é tan espléndida aínda que obterá unha honrosa décima posición ao final da liga, malia que se esfumara o soño do Eurocompos. Atrás quedaba o empate no Bernabeu, ou a vitoria en San Lázaro sobre o Barça no último cuarto de hora do encontro. Neste equipo destacaban futbolistas coma o porteiro Rafa, pretendido polo Valencia do que chegara desbotado polo propio club, Aguirretxu, Nacho, Fabiano, Penev, Passi, Christiansen, Mauro, Bellido, ou a eterna xuventude do Tato Abadía.
A partir de 1998 comeza o ocaso dos santiagueses. Un dobre empate a un gol en San Lázaro na promoción co Vilarreal envíao de novo a segunda división, debido a unha nefasta arbitraxe e o infortunio de desperdiciar un penalti no Madrigal. Tan axiña coma se iniciara a época vitoriosa chegaba o fracaso que parecía non ter chan.
A SD baixa en 2001 a Segunda B tres anos despois de facelo a categoría de prata, á que retornará a campaña seguinte, na que a pesar de clasificarse en oitava posición, o conxunto que fixera as delicias de moitos galegos e descendido nos despachos por adebedarlles aos seus xogadores 1,8 millóns de euros. Así mesmo, tampouco pode acometer a ampliación de capital que lle esixía a Liga de Fútbol Profesional e o Compostela cae en picado. Caneda abandona o barco.
En 2004 continúan os graves problemas para os santiagueses, un novo descenso a terceira, unido as débedas lévano a unha nova perda de categoría por vía administrativa. Un equipo que facía pouco máis dun lustro era capaz de arrebatar puntos no Bernabeu, Mestalla ou o Camp Nou víase relegado a autonómica preferente, na que non xogaba desde había máis de tres décadas, na que se tería que enfrontar ao Baio, o Malpica, ou o Iberia de Barreiros.
Tras catro anos no inferno máis absoluto, o Compos retorna a terceira división en 2008, tempo suficiente para volver a ser o segundo equipo da capital galega. Nesta época xurden outros dous equipos na cidade do Apóstolo, un deles o Cidade de Santiago, que consumou dous ascensos consecutivos dende a Preferente até a Segunda B, devolvéndolle a dignidade perdida ao fútbol compostelán.
Xosé María Caneda, o electricista da Liga de Fútbol ProfesionalCon aspecto de paisano que podería tratar no gando en calquera feira galega, Xosé María Caneda fíxose coa presidencia da SD Compostela en 1988. Comezaba daquela unha carreira imparábel que o convertería nun dos persoeiros máis controvertidos e, a súa vez, populacheiros da Galicia de mediados dos noventa. A el débeselle unha parte importante da historia do fútbol galego por conseguir que a capital, unha cidade universal e milenaria pero ao igual que París allea o mundo do fútbol, tivese un equipo na elite deste deporte.
Se algo caracterizou a Caneda foi non ter pelos na lingua, de soltar o que sentía, aínda que se gañou moitos inimigos. O electricista compostelán, oficio do que se sentía orgulloso, sentou ao lado de persoeiros inimaxinábeis para un home do seu estrato social. Entre estes encontrábase o ínclito Jesús Gil, presidente do Atlético de Madrid e alcalde da xa tristemente archifamosa cidade de Marbella, que protagonizou un dos máis tristes episodios dunha reunión da Liga de Fútbol Profesional ao agredir a Caneda e ao seu home de confianza, Manuel Fidalgo. As imaxes deron a volta ao mundo.
O desaparecido e xa desprestixiado Gil y Gil empeorou aínda máis a súa imaxe. Mentres, dende distintos medios tentaron desacreditar ao presidente da SD Compostela, que pecou de inocente ao facer unhas declaracións que, coa volta de pouco tempo, resultarían premonitorias do que ocorría na Costa do Sol. Despois de varios anos na nube do éxito, o electricista retornou ao mundo dos mortais presidindo de novo, en terceira división, o cadro que levara á División de honra.
Publicado às 17:58:00 3 pingas caídas nesta terra
Este texto fala de: A nosa Terra, José María Caneda, Notícias, S.D. Compostela
domingo, 21 de setembro de 2008
Antónia Luna, professora de galego em Buenos Aires
Àquelas forom as origens, mas os vencelhos de Antónia Luna coa nossa língua estreitarom-se com o passo dos anos: hai agora 31 inscreveu-se no seu primeiro curso no Centro Galego de Buenos Aires, lugar onde conheceria ao seu mestre, entom e agora, Higino Martins Estêvez. El introduciu-na no interesse polo galego integrado, já que o outro, para Antónia, nom é máis que "castrapo, um galego arruinado". Desde entom até hoje, o trabalho pola língua que exerce esta mulher na Argentina nom encontrou freio. De aluna passou a mestra e hoje colabora na Federación de Sociedades Galegas no ensino do galego. Tenhem uns 50 alunos, interessados todos eles no conhecemento do galego "nom deturpado polos hispanofalantes", se bem os mais topam dificuldades e lamentam que esse "nom seja o galego que falavam os seus avós". Neste caminho, Antónia mesmo viveu a expulsom do Centro Galego de Buenos Aires a onde "nos proibírom a entrada porque eramos reintegracionistas, nom queriam essa história porque já iam mestres desde Galiza pagados pola Administraçom para ensinar o galego da Junta (...) foi umha decisom tomada por questões políticas".
O galego e o lunfardo
Expectativas para o futuro
Antónia vem agora de passar uns dias em Noia onde a sua família. De aqui também levou terra galega, da horta da sua nai (da Barquinha) e da do seu pai (de Albariça), umha terra que hoje preside a sua casa bonaerense e que lhe recorda aos parentes, a Noia e a Galiza, um país do que lhe custa muito ir-se. Aqui regressa cada três anos e hoje asegura que é mais optimista com o futuro da nossa lingua: "a partir do ano 1976 eu percebo muita mais gente falando galego, hoje fala-o toda a gente nova". Em quanto ao futuro do reintegracionismo, Antónia também asegura estar esperançada: "eu sinto que hai muito interesse, na Argentina falamo-lo, isso si, como sabemos (...) penso que acá se está luitando mui a sério, lá os que luitamos somos nós".
Para ler a nova em versom original premede aqui. Ademais, contem um vídeo coa protagonista desta história. Também a podedes ver no PGL.
Publicado às 17:09:00 2 pingas caídas nesta terra
Este texto fala de: Antónia Luna, Cultura, Entrevistas, Galiza, Língua, Notícias, Opinions de fora, Reintegracionismo, Vieiros
sexta-feira, 29 de agosto de 2008
O jogo das semelhanças e das diferenças: Sérgio Steiner
PGL - Do PGL propomos hoje um jogo consistente em encontrarmos semelhanças e diferenças entre as recentes declaraçons do jogador de futebol Sergio González (Desportivo da Corunha) e as do intelectual francês George Steiner. As manifestaçons de ambos aos jornais Depor Sport e El País, linguisticamente xenófobas, tenhem gerado um alargado debate na rede e, também, dado nas vistas a respeito do seu desconhecimento da língua e cultura galegas. O certo é que Sérgio Steiner parece ser o sonho tornado realidade para o espanholismo galego.
Sérgio González: o desportista
O actual jogador do Desportivo da Corunha e ex-jogador do Espanhol de Barcelona, disse numa entrevista publicada no domingo 10 de Agosto polo diário Depor Sport (entrevista na íntegra aqui, págs. 2-4), entre outras muitas coisas, que o catalám e o galego nom som idiomas mas «dialectos do castelhano, como o asturiano».
Sergio González afirmou também que embora tivesse nascido em Barcelona e vivido em L’Hospitalet durante muitos anos, nom falou nunca catalám, portanto falar agora galego na Galiza seria «uma falta de respeito», apesar de que afirma entendê-lo [o 'dialecto' galego]. De idiomas confessa conhecer bem só o castelhano, e afirma ter aprendido algumas noçons de inglês na escola.
Sergio diz, igualmente, que se sente orgulhoso de ser «catalám e espanhol» e que gosta de defender as camisolas das selecçons catalá e espanhola, mas recorda que é espanhol e que portanto «Espanha tem que estar unida». Manifesta-se também contrário ao casal homossexual («o homem é para a mulher e a mulher para o homem»).
George Steiner: o intelectual
O suplemento El País Semanal publicava neste passado domingo, 24 de Agosto de 2008, umha alargada entrevista com o filósofo, crítico literário e ensaísta, George Steiner, prémio Príncipe das Astúrias em 2001. O seu último ensaio, Os livros que não escrevi, tem a ver com a linguagem e, alegadamente, faz uma defesa das línguas minoritárias, algumas das quais imagina ele que devem ser excelentes para praticar sexo...
Na entrevista fica claro o desconhecimento de Steiner a respeito de muitos assuntos relacionados com a Galiza e o galego. Assim, o galego surge ao se mergulhar no problema basco, quando fala em que «esse idioma [o éuscaro] tam misterioso é muito raro, muito poderoso», e isso talvez faga com que «a essa gente [ETA] lhe resulta tam impossível aceitar o mundo exterior».
Quando o jornalista parece querer saber se realmente acha que a língua é a causa do problema basco, Steiner, dá um giro na conversa e, misturando alhos com bugalhos, fala em que «há umha universidade em Espanha em que é obrigatório falar em galego».
O jornalista, mais conhecedor do caso catalám, fala entom na Catalunha, mas Steiner espeta «mas nom me compare o catalám com o galego! O catalám é um idioma importante, com uma literatura impressionante. Mas o galego, por que tem de ser obrigatório numha universidade?». Precisamente, estas declaraçons obtiveram já resposta da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG), que critica «o desconhecimento tam elevado da nossa literatura» por parte do intelectual francês a advoga por impulsionar «as estruturas estáveis já existentes» para espalhar polo mundo a literatura e cultura galegas.
Voltando à entrevista, o caso galego parece ser o alvo para Steiner explicar o «ódio étnico como o que existe nos Balcás». Ou ainda, «repare também no que está a ocorrer na Bélgica!», afirma.
Steiner salienta, igualmente, que vive, escreve e pensa em quatro idiomas e que considera a traduçom simultânea como um orgasmo. De facto no seu livro, cuja ediçom em galego (português) podemos encontrar editado pola Gradiva Publicações, relata, entre outras coisas, a suas experiências do sexo em línguas diferentes.
E a entrevista continua...
Publicado às 19:20:00 2 pingas caídas nesta terra
Este texto fala de: George Steiner, Notícias, Portal galego da língua, Sergio González
domingo, 24 de agosto de 2008
Melhores Jogos da história de Galiza
As quatro medalhas e os tres diplomas acadados polos desportistas galegos constituem a melhor participaçom do nosso desporto nuns Jogos Olímpicos. Com este resultado Galiza colocaria-se no 31º lugar do medalheiro, por diante de estados como Argentina, México, Portugal, Suíça ou Bélgica. Com os dous ouros acadados em vela e canoagem Galiza aporta o 40% dos atribuídos à delegaçom espanhola.Estes Jogos Olímpicos também consolidam a David Cal como o desportista com mais medalhas da história do desporto galego, já que suma quatro, mas terá que aguardar a Londres para igualar ou superar a Pedro Cea, que segue à frente do medalheiro galego com dous ouros.
Para ler a nova enteira preme aqui